Harusmuze #482


482 – alle wegen komen terug naar het gebeuren

hexagram 13 –  同人 (tóng rén) – “Gemeenschap”

invoer

Harusmuze # 185 – alle wegen leiden weg van het gebeuren

commentaar

de benaming ‘stof’ is dan wel een groffe reïficatie van het gebeuren, het kan net zo goed als enig ander woord dienen om aan te duiden dat de mobiliteit binnen het gebeuren altijd binnen het gebeuren blijft: de terugkeer is eeuwig omdat er geen vast punt van terugkeer ‘is’. elke leer of godsdienst, elk stelsel is een weg naar de eigen ondergang, er zit slechts rek op zolang het programma zich kan voeden met de energie der belijders.

max. 500 jaar, zei iemand ergens.

maar het gebeuren is geen punt, de these van de eeuwige terugkeer verondersteld een afwezigheid in het Zijn. alleen in het Zijn immers kan je een niet-zijn poneren dat dan een punt is, oorsprong.

dat is slechts humane geschiedenis: binnen het gebeuren, wordt zo altijd weer het humane Zijn aangemaakt. de oorsprong is net de fictionalisering, de init-faze van het Zijn, maar die ‘weg’ is een constructie die altijd weer instort. het Zijn is de kapitale omweg die door middel van en dwars door de mens het Rot bestendigt: het Gebeuren sterft in het Rot om zo terug te keren tot zichzelf, eerst in de opgerichte deus absconditus, vervolgens in het Niets, tenslotte in het volstrekt deontologisch gebeuren: het van het Zijn verloste Ene.

elke Erhebung is een platbuikse duik in het water, een slag in het eigen stof, een dwaze kaakslag van megalomane handen in het eigen verwaarloosde gelaat van de mens.

Wachet Auf! kijk in de spiegel, bewijs uzelf en vernietig uw schuld aan beschuldiging. ga dan in vreugde en geniet van uw ondergang.

in bewondering voor de Verbluffende Code van Lao Zi (老子) zeggen we:
de weg die je niet kan benoemen is de ware weg maar de ware weg is weg van zodra hij ter sprake komt.

dag weg.

Advertenties


de
stromen
Blij en Triest
verstrengelen
tot stilstand in het meer Vergetelheid.

invoer: 夷门雪赠主人 – Barbarian Gate Snow, for my master – http://tangshi.tuxfamily.org/mengjiao/mj086.html

guī : teruggaan, terugkeren

LAIS CXII


Vervloekt is het, dolgedraaid in zichzelf,
verwoord en daardoor in de ban gedaan
van wat het woord benoemt, een mager zelf
dat buiten het beamen van de waan
geen ruimte heeft, geen werkelijk bestaan.
Het kent haar stem, haar klank, haar guitig lied:
zij is het binnen dat het buiten ziet
zij is doorgang, engte, kraan en ventiel
hen wordt het haar eeuwig grensgebied,
zij is zijn weg, en de weg is haar wiel.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CXII

Harusmuze #481


481 – elke afwijking is een talent

hexagram 63 – 既濟 (jì jì) – “Na de Voleinding”

invoer

Harusmuze #184 – “alles is oorlog”, zei Heraclitus, en hij verloor

commentaar

het woord ‘talent hebben we via het Latijnse ‘talentum’ waar het het gewicht beduidde dat je in de schaal kon leggen, een grote som gelds ook. de Romeinen hadden het van het Grieks waar talenta (mv) de schalen zelf van de weegschaal benoemden.

je hebt met deze uitspraak van de Harusmuze dus de optie hoever terug je wil gaan in de semantische ontwikkeling van de klankengroep die we als ‘talent’ schrijven, of je kan je bij de lezing ervan natuurlijk ook beperken tot de ‘gangbare’ betekenis van een ‘talent’. het kan niet alle dagen Derrida zijn.

in de klimaatproblematiek, het ligt op ieders lippen, legt de ‘afwijking’ , het ‘syndroom’ waaraan Greta Thurnberg ‘lijdt’ duidelijk een decisief gewicht in de balans. haar mentale ‘beperking’ zorgt er letterlijk voor dat alle bullshit die er rond verkocht wordt bij haar gewoon niet registreert, want, dat ziet zij heel klaar en duidelijk, het is gewoon niet zo.

de beperking van Thurnbergs visie tot wat ertoe doet maakt ons gekissebis over wat er ons te doen staat tot waanzin van de dag. als het aan haar lag gingen we met z’n allen aan de haldol of de electroshocks, want, kom nu, heel ons realiteitsbesef is gewoon wèg. we bazelen, noemen dag nacht, water vuur en geven ons zonder enig kritisch besef van verantwoordelijkheid over aan levensbedreigend gedrag.

als we van die objectieve feiten wat verder durven denken zien we ogenblikkelijk ook dat elke ‘afwijking’ waarvoor wij de hulp van medicijnen, therapieën tot gewelddadig dwangmatige behandelingen aangewezen achten op soortgelijke wijze wel ’s als ‘talent’ zou kunnen gezien worden.

is de werkelijkheid niet even talrijk aan werelden als er individuele geesten actief zijn? zouden we de realiteiten van afwijkende individuen niet beter wat meer respecteren in plaats van ze te willen ‘genezen’? heeft iedereen niet van iedereen evenveel te leren? waar is onze bescheidenheid gebleven, onze prudentie, onze zin voor nuance,ons inlevingsvermogen, onze o zo befaamde empathie? in het graf bij het rottende lijk van god?

aja. ‘het schuift niet’

maar is de mens zelf niet met zijn van alle diersoorten verschillend bewustzijn, onze waan van zin en betekenis, onze knotsgekke manier om met keelklanken ingewikkelde constructies te maken om ons de zoutpot te laten aanreiken die op een halve meter van ons vandaan staat, met al onze talige en andere rare maniertjes niet het meest afwijkende dat we ons kunnen voorstellen in heel het ons bekende universum?

dat kunnen we in dit bestel, met onze ‘waarden’ niet geweten hebben natuurlijk, net zo min als het feit dat we ons aller nest de aarde reeds grondig verpest hebben en we er zelfs niet in slagen om tenminste overeenstemming te bereiken over enkele serieuze pogingen om het weer ewa gezond te krijgen.

nu we onze commentaren toch tot de gangbare betekenissen der woorden willen beperken: de meest courante definitie van ‘waanzin’ is nog steeds ‘afwijkend en destructief gedrag waarvan de persoon in kwestie niet wil of kan inzien dat het afwijkend en/of destructief is’.


het
wit dat
witter is
dan wit wit wit
maakt het zwartste zwart niet zwarter dan zwart.

invoer: 劝友 – Encouraging Friendship – http://tangshi.tuxfamily.org/mengjiao/mj085.html

shū : anders, verschillend, speciaal, uniek

LAIS CXI


Weerloos is het, in staat van genade
heilige larve, enge temptatie,
infestatie, hooggeleerde made,
vuil onder de nagels van de natie,
puinwaaier, grijze sedimentatie,
steuntrekker, lowlifer, verbaal kabaal
voor alle zeven dichters in de zaal.
 Het, het breidt zich uit in tijd en ruimte
het explodeert, het vlamt, het gaat globaal:
flitspaal wordt het in de hyperruimte.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS CXI