a-logie / (ze)e-cloge


exitinclamore.jpg

isle

de ogen scheuren zich van afzien af. de monden
braken afstand in hun spraak. de lippen
barsten open. de rimpelhuid verpulvert.

schroeizon, eeuwenlang, millennia.
opgelakte stilte strak ten hemel opgesteven.

breuk. barst.
overdondering.

bevrijd kabaal dat in de zinloosheid
der droge taalkanalen kolkt en stroomt.

de strik van stof
die rond het niets
haar niets hervindt

het helder blauwe water dat ons
verstomd en wezenloos omspoelt: daar,

op die kusten, in die ribbels, op dat zand
zal nóg mijn woord uw naam verwekken

zal nóg mijn vers met felle gloed
de ijlst versneden bries van u tot U opwekken

zal nóg mijn laatste zin uw lijf verblijden
met de streling van mijn onbestaande

zee- en tijddoorschoten hand.

 

dv, 04/12/2007,
uit ‘101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze’

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.