Gedrum is er & droefte


Lijfsbehoud

Tulpen te tuimelen op de verte staan zo wil ik je nog raken
bij het zwermen van verhevigde duiven waarop de zon
sprenkelt zijn vette vingers lentelicht. Drijfluchten donkeren.
Gedrum is er & droefte. Plens ik bloesem op dit rode blad,

het is een pad wég van mijn bloed-bevlekte hand. Moed-
willig ik ruk je de maan & de man & de letters
van het bordkarton & prik ze bij het witte stralen
op het schuimvlokken van de kolkzee, de steile

ópzang die ik in je aangestoken heb. Je turft me een boek,
maar ik zie slechts het onomkoombare zinweigeren mij
toegapen, het sterfgat met de rafelranden zuigen & suizen

naar hoe het daar naar leegte daalt. Een lichaam nekt vergeefs
naar lege overkanten. Barst nu mijn vel nog van de maartse kou,
straks duw ik mij je luwte in, langs je lippen die ik lachend openvouw.

dv, 17/03/2008 16:03 -20:16

Advertenties

3 gedachtes over “Gedrum is er & droefte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.