honey, i’m home


In verzen opgebroken schaduw ik
Een fout gelopen wens om één te zijn,
Gemarteld leven tot de laatste snik
Door zwaarlijvige hoeders van de pijn,
Loeders die spuwen de schurft van het zijn.
  Ik was nochtans de zon die  haar bescheen,
Haar licht & wenteling, tot zij verdween
& Nu ik niets omhanden heb, haar maan
Zich oplost in de naam die ik beween,
Nu hark ik hén de dood in hun bestaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s