diana

voor n.l.

jij werd hout waar ik greep, en takken
zijn de vingers die mij streelden, even
en ik voelde hoe het wou verstrakken
ongenadig als de honden om mij heen.

ik heb de schoonheid Schoonheid aangeraakt
toen mij de dood vergat bij mijn geboorte.
ik heb de liefde diep in mij verwenst
want niemand ziet, niemand geeft om wat ik zie.

ik heb het sterven tijdig toegedicht opdat er
iets van jou nog leven kon: een warrelblad,
wat winterwind door ’t fijne takkengaren,

tekens die mijn moment bij jou markeren
en voor het onbegrijpelijke zonder zin
van spijt en onbegrip gebaren.

3 gedachtes over “diana

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.