ViLT

Neue Kathedrale des erotischen Elends, nl weblog (v.2)

madrigaal voor een gevallen engel


voor Т. К.

het ganse spel

Boem. Zo klapt zij plots mijn ruimte toe. Vleugels flappen open
Tot een waas van heerlijkheid waarin haar delicate lichaam
Glimt in erg diviene graad. De hemel moet zijn leeg gelopen.

Dit ogenblik is niets, dit nu lost op in nooit: het harde
Wit van deze kernen licht is van een dodelijk gewicht,
Je ziet & ziet haar niet, alle logica wordt tijdelijk ontwricht.

Inzicht valt je wel te beurt alsof zij alles & zichzelf verklaart:
Het bovenaardse is uiteindelijk banaal, het zit in elk bestaan,
Je moet het enkel uit de foute klem der dingen laten gaan.

Haar vinger, speels, wijst regels aan voor ons & god
Maar gans het spel verandert bij  verhoging van het bod:
De prijs waar wij naar dingen, wil slechts zichzelf bezingen.

De tijd is niet een ding, de ruimte evenmin & alles zingt
Rondom. Op de rand van het glas is de vinger nooit voorbij:
Wat komt, wat is, wat was is galm van glas. Zo is zij in mij.

Haar ogen hebben daags nadien het blauw van het verlatene,
Zo haaks staat daar het licht op ’t zicht van ’t zwart gelatene:
Het zingt nog in haar ziel, uit git wordt zo elk wit geboren.

Zij beeft, de stilte trilt. Ik leg een mantel woorden over haar.
Ik ben nu wie ik ben. Ik heb haar hier & daar misschien verloren.
Ach. Nog even & onze levensdraden strelen dagelijks elkaar.

Advertenties

Categorieën:Kathedraalse Leer, lyriek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s