nostalgie naar het post-modernisme

foto: Reneé Verheyen
foto: Reneé Verheyen

De kust doet dramatisch, iets wil jouw oog.
Hier eindigt land, nu gaat ten onder.
Golven beuken, de zanden glijden en zuchten.

Iemand neemt de duinen ter hand.
De distel dicteert het verzet. Kleefkruid

klaagt zich een nel. O,
dat het de borst wiegen mocht,
waarvan het dronk.

Schepen scharen zich,
krabben vergaren het:
slib dat het is.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.