nostalgie naar het post-modernisme


foto: Reneé Verheyen
foto: Reneé Verheyen

De kust doet dramatisch, iets wil jouw oog.
Hier eindigt land, nu gaat ten onder.
Golven beuken, de zanden glijden en zuchten.

Iemand neemt de duinen ter hand.
De distel dicteert het verzet. Kleefkruid

klaagt zich een nel. O,
dat ik de borst wiegen mag,
waarvan ik dronk.

Schepen scharen zich,
krabben vergaren mij:
slib dat ik ben.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.