ViLT

Neue Kathedrale des erotischen Elends, nl weblog (v.2)

last


DSC03211In het verdroogde oord van dit bestaan
Worden mensen woorden, woorden breken
Het licht is jaren ver van ons vandaan,
De zon straalt krom, enkel dit, de bleke
Schijn van het schone waar ik op reken,
Blijft in mij bestaan, alsof ik iets was
In dit tomeloze tuimelen. Past
Mijn hand niet in de handschoen van Uw niets,
Misschien? Heb ik iets misdaan? Is er last
Omdat ik van U heen wil gaan? Toch iets?

Categorieën:LAIS, 449 dizains, lyriek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s