ViLT

Neue Kathedrale des erotischen Elends, nl weblog (v.2)

nimmer


Het droeve pad dat ik ben, de snelweg
Naar mijn dood, kruiste vandaag
De elegante tred van een dame,

Wiens haar was goud, wiens geur
Was myrthe & een stormwind waaide
Door heur haar toen ik naast haar stond.

Ik snoof & zag, een weelde, weergaloos.
Het bracht mijn zinnen in vervoering
Herleidde  woorden tot een ademstoot.

Naderhand, toen ik haar & zij mij
In de koude & het duister achterliet,
Besefte ik de waarheid van dit lied.

Weergaloos, wou de wind mij zeggen,
Is dat hetzelfde niet & nooit hetzelfde is,
Omdat hetzelfde nimmer heeft bestaan.

Categorieën:lyriek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s