ViLT

Neue Kathedrale des erotischen Elends, nl weblog (v.2)

VAL


DSC00503Onaantastbaar is het donker van mijn zinken,
Ongenaakbaar hoe mijn rotten zinkt in gronden,
Onhoudbaar is de groei die mijn vergaan er voedt:

Ik sijpel van begane grond naar diepe zee & breng
De teloorgang der dingen zilt als water, golven mee.
Mijn woord barst los, verparelt, voel mijn  vurig zand.

In mijn onderstroom bruisen de kernen van liefde
Mijn gedachten zijn slierten voor een rode zon.
Mijn hoop is zwermen vogels in de avondlucht.

Mijn haat blaast zwarte wolken naar een barre kust
Mijn vriendschap keert zich om, verhardt tot lust.
In de blakend bleke kadavers der dieren herken

Ik mij & neem ik vrede met de tederheid, het zachte
Wiegen der gladiolen in de onkuise lentewind,
Bomen die de hemel blad & tak & lucht aanreiken,

Hoe gans de aarde met haar zeeën woelt & bidt
Tot het vàn haar, immer sneller, vliedende heelal.
Ongenaakbaar is mijn zinken, de vrijheid van mijn val.

Categorieën:lyriek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s