moment (4)

R_detailHoe meer ik typ, hoe verder weg de woorden
Zijn van mij. Hoe verder weg, hoe meer zij
Binden mij. Er sluipt tragiek in wat ik zeg.
De dagen dromen zich van dagen vet & vol,

De weken zoenen bleke maanden, slanke jaren.
& Iedereen zegt iets, omschrijving van het niets.
Urenlang doe ik vergeefse moeite, knijp
Seconden uit als puisten, etter van besluit.

Ik wroet, ik neuk, ik lach, ik kom ooit nergens.
Ik zie mijn muze stralen in een paradijs van ijs.
Maak mij vrij, schrijf ik, onthecht mij van de tijd.

Er komen sterren in jouw ogen, nevels
Leven op in stille schittering. Ik daal zo
Diep in jou, de taal is weg & ik verdwaal.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.