moment (28)

monorailzipbikini

(voor cb)

de nacht is hard, dringt in op winterroosjes.
zij plooien hunner kelken naar de stilte henen.
hun stengels zwiepen in het striemen van regen,
wind blaast hen de witte kilte van de mensen toe.

er is niets dat ongewild dit leven heeft betreden,
de dood bij voorbaat is verijdeld elke ochtend,
& toch spoelt elke dag een lijk of honderd aan.
er schuilt veel wijsheid in de zieltogende zee

er is niets dat beter golven kan dan wreedheid
al het gruis dat wij  als waardevol ervaren. ruis
omringt ons, loon dat niemands noden ledigt
wij zijn gevangen in de lege schelp van ons bestaan.

er rest ons nog de duinen, helmgras op verwaaide
heuvels, zand in het  grijpen van een hand, land
dat niet van ons is. strand waarop ik jou bevrij.

 

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.