moment (epiloog)

Scan10834(voor cb)

de wereld plooit haar plooien toe & dicht
zichzelf de wereld toe, die nergens is. licht
valt uit de kieren, maar geen vergiffenis:
overal het kille heersen van de kilte van het  heersen.

de wind ontrafelt ons in de toppen der bomen
de kerk staat in haar reine onmin kerk te haten
de gevallenen waaien warrig om mij heen om hen,
aan wie zij deelachtig waren, een laatste groet

te doen. niets klinkt  al te  ernstig, alles irreëel.
de draden haken zich in draden tot patroon,
de vellen drogen, worden stuurs & stram
huid die huid was, wordt gelooid tot leer:

ik zeg het jou niet meer. jij weet het wel. dat
is dit. & ik fluister namen in vijandig zwart:
de redding is ver weg & zo erg dicht & kort nabij.

 

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.