moment (108)

cbdv170(voor cb)

zon & maan staan in een strak verband.
asfalt is verdund het zwart der hemelen.
ik spreek staccato onze namen uit, stotter,
hoest. de klank van onze lijven wil er niet uit.

ik ben te min & poolse paarden trappelen,
regen, slijk. gelijk als gij is er niet één.
het kletsnatte brandhout wil geen vuur
meer vangen. ik sterf in greppels geblust.

moment suprème toen voeten samen waren.
het dorp waggelt & zinkt. bodemtroost.
op & af de wereld wankelt, het schone sijpelt
uit de verzen als vergane glorie, koepelruimte.

bezet mijn stad. vergeef mijn tuin met al
je zonden. sproei de bloemen dood met jouw
verlangen. afgunst, liefste, is een mooie kunst.

 

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.