ViLT

Neue Kathedrale des erotischen Elends, nl weblog (v.2)

wetsversnelling (1)


[ aan dit artikel wordt momenteel  gewerkt ]

Nieuws uit ‘Europa’, de werking van onze Europese instellingen, haalt misschien ook zelden het nieuws omdat het zo pijnlijk onze vooroordelen daarover bevestigt. Het Rathenau Instituut publiceerde gisteren Human rights in the robot age : challenges arising from the use of robotics, artificial intelligence, and virtual and augmented reality‘.  Het is spannend en ook comform de Neo-Kathedraalse Leer om dit prijzige rapport  tezelfdertijd te willen lezen met ‘After the Law’ een essay van Nick Land over de filosofie van de rechtspraak uit zijn verzameling ‘Fanged Noumena.

Oei, de Mensenrechten

Het rapport heeft ervoor gezorgd dat op 28/4/2017 de Europese Parlementaire Vergadering (PACE)  Recommendation 2102 unaniem heeft goedgekeurd.
Ons aller Parlement stelt daarbij o.m. vast: “that it is increasingly difficult for lawmakers to adapt to the speed at which science and technologies evolve and to draw up the required regulations and standards;” m.a.w. de legislatuur kan de ontwikkeling niet volgen. Volgen verschillende hoogst lovenswaardige aanbevelingen, zoals ‘that it is necessary to implement genuine world internet governance that is not dependent on private interest groups or just a handful of States.’

Het rapport heeft verder opvallend veel aandacht voor de vrijheid van keuze inzake de verzorging der oudjes door robots dan wel door mensen.

Pikant detail daarbij: in deze Aanbeveling wordt een Resolutie over drones (een Goedgekeurd Besluit zowaar, da’s een stapje verder dan  Aanbeveling) herhaald. De strekking daarvan: ‘het is niet omdat je het vuile werk door een drone laat doen dat je niet aan’t moorden bent è, dus individuen uitschakelen met een drone dat mag zomaar niet! Van ons’.

Die ‘Resolutie’ dateert van 2015.  Beslist. Het mag dus nog steeds niet. Van ons.

Ik heb er alle vertrouwen in dat we nu binnen de kortste keren een echt Wereldlijk Internet Bestuur  gaan hebben dat niet afhangt van privé belangengroepen of  van Zomaar een Handvol Staten!

Toch merkwaardig, die aandacht voor  robotica in het bejaardentehuis. Zou er iemand zich zorgen maken over hun persoonlijke toekomst? Oei, daar zeg je iets!

Ai, de Toekomst

Nick Land is, dat is geweten,  een raar kindje.

Als omstreden lector aan de universiteit van Warwick was hij een drijvende kracht achter CCRU, de Cybernetic Culture Research Unit een naar het sectaire neigende collectief denkers dat vooral via internet een koortsachtige activiteit ontwikkelde van pakweg 1995 tot 2003. Naar aanleiding van het verschijnen van een compilatie van teksten van deze toch wel lichtjes subversieve Eenheid verscheen er pas in The Guardian ook een hanteerbare historische kijk op het CCRU, Land en het Accelerationisme

ccru-1-1

Het woord klinkt nu al zeer vreemd maar het leefde toen, tijdens de hoogbloei van de cybercultuur  die volop de helaas heel erg Tijdelijke Autonome Zone van de mailgroepen en later de ‘blogs’ als habitat had. Die intellectuele broeihaard resulteerde o.m. via uitgever Robin Mackay en de zijnen tot exquise pareltjes zoals Collapse, een reeks Philosophical Research and Development boeken, samen met  vele andere uitgaven van Urbanomic toch wel zaken die de Unesco, in de volle schraalheid onzer dagen, zou mogen erkennen als Weldaden voor de Denkende Mens.

Het CCRU bracht ons ook de politieke ‘ketterij’ die het Accelerationisme is gaan heten, een stroming in de socio-politieke theorie waarvan het denken soms gekarikaturiseerd wordt tot de stelling dat we het onvermijdelijke maar beter kunnen versnellen in plaats van het te bestrijden. De term is dan ook nog sterk geassocieerd met een soort nihilistische houding die vanuit een failliet van het verzet tegen de kapitalistische exploitatie neigt naar een omarming van de onvermijdelijke ondergang en de excessen van de consumptiecultuur gaat cultiveren. Nu, erg veel club- en subcultuur van de jaren ’90 wordt gekenmerkt door die gespannen pose, een dans met de extase van de ondergang, die eigenlijk een voortzetting is van trends in de new wave en punk,  herkenbaar dus in jeugd- en tegencultuur.

Benjamin Noys, een voorstander van het Accelerationisme in Deleuziaanse zin corrigeert zulks in dit essay met te stellen dat het Accelerationisme de poging is om de grenzen van het kapitalisme te doorbreken door de krachten van abstractie en technologie die daarin ingebed zijn te versnellen (waar traditioneel ‘links’ die krachten eerder wil bestrijden).

Om het serieus van de beweging te benadrukken geven samenstellers MacKay en Armen Avanessian in hun inleiding op de Accelerationist Reader #accelerate# van 2014, een must-have als je wil mee zijn,  dan ook meteen aan dat je in de rapids van de beweging moet opletten voor twee draaikolken:

“on the one hand, a cynical resignation to a politique du pire, a politics that must hope for the worst and can think  the future only as apocalypse and tabula rasa; on the other, the replacement of the  insistence that capitalism will die of its internal contradictions with a championing  of the market whose supposed radicalism is indistinguishable from the passive  acquiescence into which political power has devolved.”

De valkuilen van het niets-doen omdat er niets aan te doen is en die van niets-doen omdat het leven op de ‘vrije’ markt (voor ons) Eddy Wally Wonderful is. Je ziet al dadelijk dat het accelerationisme heel veel negatieve interpretaties moet tegenspreken, maar wel zal kunnen profiteren van de heersende gevoelens: zowel voor de terminale cynici en doemdenkers als voor de ultra-rechtse dollarbijters heeft de beweging een zeker sex-appeal.

De valkuilen zijn geen plotbare rotte plekken evenwel, maar beweeglijke draaikolken, en, wat erger is en meestal om den brode onbenoemd blijft: beiden zitten mee vervat in de vanuit het draaikolken zelve moeilijk waar te nemen Vadervortex, de zinsbegoocheling namelijk om te willen denken dat wat je neerkwakt in de glimmende blubber van de Critical Theory er op welke manier ook maar iets toe doen zou.

Het Kapitaal gaat immers heel erg natuurlijk om met het toestaan van dit soort onschadelijke code door de producenten ervan netjes in te slijmen en mocht het in dit pre-sensibel stadium al kunnen, het zou ’s hartelijk lachen om de ‘verwezenlijkingen’ der Accelerationisten of de ‘medeplichtigheid’ der Accelerationelen. Ja, je hebt als noest labeurende theoreticus natuurlijk vlugger de illusie om vorderingen te maken als je blijmoedig met de stroom meepeddelt!

Aja, laat ons er die termen opplakken, hier bij ons in het Nederlands, da’s makkelijker, want de beweging vertakte zich van 2008 af in twee strekkingen : de Linkse Accelerationisten gebruiken de idee om de wereld als neo-marxistische, hoog-technologisch geaugmenteerde Kevers te gaan redden, de meer occulte Accelerationelen voelen meer Sympathie met de Duivel en laten zich als Rollende Stenen meevoeren vanuit de donkere dope-wateren van Crowley en Consoorten tot aan de Rechtse Riekputten van AltRight en de Diepste Torens der Trumpgeleerdheid. Het spreekt dat er tussen deze twee polen heel wat Brave Mensen Zoals U en Ik rondlopen onder de aldus Bipolair Versneld Brandende Zon der Versnellers.

Darth Vader Nick Land liet  met publicaties als ‘The Dark Enlightment” duidelijk verstaan dat volgens hem het linkse accelerationisme iets voor doetjes was en zijn naam waart nu  vast door de nachtmerries der Subliminaal Verbonden Verontruste Ouders.
‘Wat is er aan de hand met Nick Land?’ We zoeken het verder uit want echt lekker rijmen doet het ook al niet….

Doemme Toch, een Cliffhanger

After_the_Law is een essay dat eerst verscheen in 1993 in ‘Closure or Critique: New Directions in Legal Theory van Alan Norrie(ed.), Edingburgh en later is opgenomen in de Collected Writings 1987-2007 ‘Fanged Noumena’, een aanrader.

After the Law, het essay dat we van de ongemakkelijke denker Land gaan lezen is oorspronkelijk geschreven voor een collectie juridische theorie. maakt hierin twee bewegingen bij ‘filosofische’ processen: Plato’s Apologie en Bataille’s bespreking van het proces van Serial Killer avant-la-lettre Gilles de Rais in Le Procès de Gilles de Rais (1959 – in deel 10 van de Oeuvres complètes, Gallimard, Parijs 1987).

Hij begint zijn essay met een flashback naar Plato die Sokrates (be)schrijft die zijn Apologie brengt. Sokrates ridiculiseert de rechtspraak der Atheners die pretendeert de filosofie te kunnen berechten en draait de rollen om. De wijsheid (dat ik niets weet (van wat ik niet kan weten (zijnde de dood ofte wat ik al wist dat ik niet kan weten, namelijk het Buiten))) verklaart de rechtspraak schuldig aan misdaad en de straf van de misdadige rechtspraak is ridicuul want het geeft Sokrates enkel wat hij al had als zekerheid: de dood.

(Wordt Vervolgd)

(advertentie)


Geraadpleegde werken

MACKAY-AVANESSIAN 2014: Robin MacKay, Armen Avanessian (eds.), #Accelerate. The Accelerate Reader, Urbanomic, Falmouth-Berlin 2014, ISBN 978-0-9575295-5-7
LAND 2012: Nick Land, Fanged Noumena. Collected Writings 1987-2007, Urbanomic, Falmouth-New York 2012, ISBN 978-0-9553087-8-9

Categorieën:accelerationisme, Proza

Tags:, ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s