ALLE GELUIDEN BEDUIDEN EEN EENDERE STILTE (2/5)


II

Je zit op een terras de zingende randen van de maan
te bevingeren en zij ze komt
en ze gooit al je cellen open, de alka-zelster streept
met haar suikerbuik haar sierschouder
haar hees brekende zucht haar met kinderverdriet
ingezeept stemmetje jouw verbitterde lichaam

uit in bloedlijnen dof klonterstof. Druppel ik druppel je.
Hond blaft de hond. Jij spreekt je ik.

Hij lacht, zij slaat hem met
‘alle’ en ‘stank’ en zichzelf met ‘naakte strijdkamp’
op de malle smalle borst.

Ij is allebei.

U noteert. U
telt toch mee, niet?

Ik denk jou zoals ik mijzelf denk, wij
verdwijnen zeg ik terwijl zij staan erbij, terwijl
zij twee beren twee harten
twee broodjes twee delen tokkelend
op de snaar van het mes

de letsels het zaagsel
de wildgroei van pijnen
dat lepelen wij.

 


 

wie
dv 2018 – “verwijning” – imbroglio
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.