nachtschade


Geboren worden willen weelderig de velden,
de muren en de stenen in de zweterige bergen
maar de zee blijft nachtelijk de stralen pletten
geen tinteling, geen blik raakt uit haar baren.

Verknoopt als leliestengel in haar winterkleed
en schermend met haar beelderige schoonheid
vermaakt mijn vrouw uw stem aan duisternis,
haar slurpogen doen van uw plaatsing mij kond.

Uw halshuid zuigt zich van sehnsucht dan vast
aan de stalen as van de kosmos en draait weg
bij de lach van de nimf die in kreunen vergaat. Ik

weiger u mijn alfabet,  alsof rijzen niet haar ellen al
in het exercitieveld, alsof haar klinkers geen bloemen
zijn, geopend in uw nacht, uw schaduw, haar gelaat.

halshuid
dv 2018 – “halshuid – gesture caught in charcoal” – A4 – fading

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.