2032


de huizen houden op met schreien. dof en dik
druipt het duister van hun randen. regen davert,
de doden raken los en drijven. met wassende
wolken de aarde sloot haar verbond. modder
dekt gelijk en gestaag het excuus als verzuim.
geen god maar de mens heeft de mens gemerkt
als zijn dier. de zee stijgt zwart en luchtledig
wiegen de armen en rotten reikend als wier.

een brons op de bodem staat raar te gebaren,
het beeld is zichzelf en de weg kwijt naar hier.

IMG_2955
dv 2018 – “2032” – (foto) inkt, bister en houtskool – A4 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.