INHUMAAN


Nergens heeft hij zijn tijd mee.

In droomoorden buitenissig sissen
op zijn bijten alle zonnevruchten.

Onder lagen eelt zijn schouders knarsen
als afgeknotte wieken. Het
is een zwart streepje nog aan de stok
waarop hij steunt, gescharrel.

Dorstig weifelt hij wel eeuwen, 
draait op zijn weg slangen
bezwerend alle stenen om.

***

Hij tafelt waar hij kan.

De schaduw van een cactus 
is hem hoog en breed genoeg.

Niets overvalt hem zo 
als eten, dat hij bij wijle van lachen 
niet meer kan.
 
***
 
's Nachts smeedt hij gebaren
van wat voorhanden is :

verroeste oren van komforen,
kippengaas waaruit je pluimen plukt
en prikkeldraad met wat humane rest.

Het razen van de sterren
de lokroep van de zee,
de genade van de kogel,
legt hij onverstoord opzij.

***

's Morgens schiet het verwerkte
terug in zijn kaduke 
vorm : hem ontzegt 

men de wereld, hem betitelt 
men de vluchteling,
een voddenman. 

Verdwaasd hij draait
zich tot u, zoeker
van bronnen, om,
en dorstig, om.
uit Spelen dat het Donker Wordt (1995-1999/ rev. 2018)
inhuman
dv 2018- “Asemic emblem – the inhuman (homo sacer) defining us in our polarized world” -crayon & bister -A4 –
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.