WERF


Bezoek je een stad, verwordt ze 
voor je ogen, verheft zich 
en midden de werf is ze al

jij met je kind en zij met je kind
en wij met je kind, kortom 
de hele etage van het plein
zodanig zonnig lachend vergeten, 

dat de treinen al vertrokken zijn
in de bel waar je stond
de stad te bezoeken,

alsof het onmiskenbaar was
dat je haar al miste
voor ze je vergat
op het genoemde plein,

dat je het je nooit zou vergeven
haar lach te vergeten.
uit Spelen dat het Donker Wordt (1995-1999/ rev. 2018)

 

futile
dv 2018 – “asemic essay on the futility of human endeavour’ – bister & crayon, A4 – €25
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.