14 sonnetten – 4


Het vallen, regelrecht door kale bomen
van onvertakte druppels, ongehinderd
haast: zo snel is het dode loof 
tot aarde verrot. Waar het om 

ging, gaat, is als een zenuwtrek
uit het gezicht vergaan. Herhaaldelijk: 
een lichaam stelt zich op, stuikt in
en laat zich nooit nog lezen. Afgaande
 
op de vleugelslag van meeuwen en wat 
voortdurend vragend zij een woord aandoet, 
strekt echter hij, die stapt en in verlatenheid

haar duwt, niet eens te luid of lang niet
eens, maar in een pijnlijk grand écart
overlands haar da van zee tot zee.  
uit Spelen dat het Donker Wordt (1995-1999/ rev. 2018)
da
dv 2018 – ” da” – bister, crayon – A4 –  €25
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.