14 sonnetten – 10


Homeros was een sterrekundige, verzon hij nu
als grootste deugd en wat geschreven stond,
bevreemdde hem niet meer. Hij beval haar 
ten huwelijk en spon zich diep in haar:

een lila toverbol in slierten uitgezaaid,  
een ritselen, gesluierd rond haar hals, 
dat terminaal haar doordeweeks geklets
verbond in delicaat geraas, een gaas

met perspectief op wat er was, geweest
moet zijn misschien, dat was niet klaar.
Hij groef nu mooier telkens weer hun graf,

en maakte in stijl met stilte het zwijgen af.
Niets anders immers was zijn wens, want spreken
was de dwaasheid van de onbeschreven mens.

uit Spelen dat het Donker Wordt (1995-1999/ rev. 2018)

 

refusalism
dv 2018 –  “refusalism” – crayon, bister – A4 – €25

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.