14 sonnetten – 12


Vliegt en slaat dan plots in drift de veer 
zijn hand en wendt het wiel zich van hem af. 
Verging niet ieder die het vuren in de heuvels 
hoorde en in rivieren treden wou het zo ?

Zij zwijgt en lijft zich uit bij wat hij schreef,
een daad die haar met niets volop verving
en wat zij sierlijk meed als ongehoord : 
het aanslaan, namelijk, in stilte van een do.

Werpt hij nu te vroeg zijn blik haar toe, 
zij keert zich af en spiegelt in een droom
haar leegheid aan zijn volle schroom.

Bos. Een hert duikt op, zij noemt het ree,
het wintert weer, zij mompelt nog en eet
wat moet. Hij drinkt wat, breekt en bloedt. 
 

uit Spelen dat het Donker Wordt (1995-1999/ rev. 2018)

nodo
dv 2018 – “geen re in dit lied” – crayon, bister – A4  –  €25
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.