PERDIX DAEDALI (7/8)


Het was verhevenheid die losgewaaid op marmer
rustte: een waas in cirkelvorm, dor gras,
of als het binnen was, de geur van hondenhaar
indrukbaar tot een plaatje harde draad.
Het was de vloed van al het vluchtige
die jou tweemaal daags een drijfveer was,
dat jij die haar getrouw het brood doormidden
brak en heersers met de kruimels voedde.

Maar niemand had jouw oog voor hoe een bloem
de aarde staande houdt en als je sprak,
ontbrak aan het betoog de eerste steen
die op haar kust verloren lag. Het was bloed
dat uit zijn kop viel toen, zijn stem gestild.
Jij zou zijn zoon niet zijn, jij werd een naam.
PD6
dv 2018 – PD7
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.