nacht


nacht.

o zwarte ogenherderin, jij weidster
van  verbijstering. sirenen
zingen bij  de blauwe maan jouw naam en
het einde  wacht met ongeduld op de herhaling
van het einde: jij, een set
bloederige keukenmessen, de lijven ik en zij.

wij horen de zon, haar wellust onder onze voeten,
versmacht toch, o nacht
dat ruisen vlug in vuilniszakken.

beschadigd ben ik mijzelf, kaduuk
plastic wappert het plastic, hond zegt
de hond, maar niets heeft nog vanzelf
de overtuiging.

schade,

jouw zwart kruipt dieper in mijn strepen rot, ik snuif
gedonder, solfer. in de diagnose
jammeren de jaarringen  dat men dat ene jaar
dat het onze was te karig heeft omringd.

ik verwelkom de leesbaarheid van rupsenplagen,
verdelging leest mooier dan extinctie.

enkel onmacht schittert in mijn onmacht, nacht.

mijn kracht verdraait er in,  losse riemen rond een wals.
al mijn liefde werd bij wet verboden. het rot
zinkt in mijn illegale woord, roet in alle kelen,  het dorre van het droeve

priemt erdoor.  ik voel nog bot, en enigszins bewegen, maar heel dit lijf
hangt bij jouw stilte waaiende  op stok. mijn rug scheurt, er
zitten barsten in mijn benen en ook de stad vervaagt windstil. stank

schuift langzaam over de daken, het licht wil wel sneeuwen, maar het
komt maar niet. stralen rotten immers ogenblikkelijk in mij.

nacht, laat mij barsten in uw zwart
als overrijp gezwel

nacht, zie mij, hoe ik mij van mij
vertel.

 

25/08/2009 – rev. 30/10/2018

 

erre
dv 2018 – “Alphabet 2018 – re” – crayon, bister – A5
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.