van zelf tot zelf


verjaagt het aangebrachte niet –
bij hoogtij de invloed op het zand dat
met eendere slag in het verwante waaien,

het willoze van de wind, op
de landtong zo zalvend legt het lot
van mensenkind of ouderpaar
van eenheid en verstrooiing

dat alles in jouw lussen struikelt, valt
en huilend al op jouw verrekte
huilen kletst –

verjaagt niet het aangebrachte,
de inbreng der zeeën
in het breekbeeld alg, de zwaar

gegronde steen, jouw wildst
verscheurde stilte?

                       troost kan ik enkel bieden
                       zwijgend bij de onbekende
                       die ik voor je werd:

                       ik lees de jaren uit
                       tot ik er ben en wij
                       elkaar het schrijven
                       toch vergeven.


dv 2018 – ‘inept for writing: m’ – ink/bister -A4

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.