eenheid


van alle wegen af, de duinen in,
puntig bijvoorbeeld, of stomp
een keer maar nooit er ergens,
zelfs niet amper, doorheen. stug
zand. striemen van helm. maar

zee dan, ziedende zon ploegt met
godmachtige gloed een dieprode
schittering.  elk oog kijkt rechtdoor
het oog in maar zie nu dit ijslicht 

plots lumieren door de kronkels
van getallen,  de straal straalt
onbekende radialen van ster 
tot ster, totale vertaling in tellen

van het zich aandienende
naar het onbestaande,
van de verpulverde beenderen 
naar de ontvreemde urne. ja

dat ik haar kende, beken ik die
in haar geklemd in het zwart
van de kennis keek en tijdloos

tussen de eenheid van zwijgen
en liefde verdween.

inputtekst (2009)

dv 2018 – “ik leert tellen: 2” – ink – a4

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.