weigering


de onmacht is de verwoording van de onmacht
het spreken snijdt geen onderwerp meer aan, de stilte bloedt,
het spatten van de zinnen op de zuilen van het zwijgen
maakt laag na laag van rot en brokken smurrie aan;
kilometers hoog verheft zich reeds het slijmerige schuim.

er is geen oor dat mijn gebeden nog aanhoren kan;
er is geen oord waarnaar ik van mijzelf nog vluchten kan;
en nu begint alweer de marteling van de herinnering.

ik heb de zang gehoord van vogels in het paradijs,
ik heb het krijsen doorstaan van mormels in het grauw;
ik deed haar rokje aan. ik trok haar broekje uit:
zij had nog nooit zo luid het snokken van genot beschreeuwd.

haar nacht is stil, de mijne woest, vernieling, brand en kil.
ik wil haar weg uit mij, en dood, maar het verlangen
wil mij niet verlaten. ik zie haar ogen nu, hun zwart in mij,

het glazige bestaan van de pupil. ik kerf mij uit het licht.
de sneden snijden diep en dwars doorheen elk scherm.
ik reik naar u, het ware breekt mij uit. ik kerm. zij nam niet eens
mijn uitgestoken hand meer aan. dit is geheel van mens en taal
ontdaan volstrekt een waardeloos bestaan. ik, hier,

in dit leven ben ik van het leven slechts de weigering.

inputtekst (2010)


dv 2019  – l’ oreille parfait comme fait pour la voix de dieu

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.