LAIS VII

Kale takken in hun strak gebinte,
scherpe tekens in het vlagen van de mist:
er rest ons niets van het beminde,
de trage kleuren zijn tot wit gewist,
alleen LAIS had wat ons leven mist.
Wij zijn zo sloom, van zin en lust ontdaan,
zij was aanroeping, naam voor niet-bestaan:
het is ons vreemd en niet van deze tijd.
Ik had sinds lang de waakvlam uitgedaan,
uw lezen wekt het met de nijd, en spijt.

inputtekst 1 (2010) – inputtekst 2 (2017)

dv 2019 – AR van LAIS VII – A6

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.