Harusmuze #270


// bestemmingen weigeren is nog geen zwerven

270 – wie vrij wil zijn, zal zich nooit vrij voelen

hexagram 20 – 觀 – GUAN – ‘schouwen’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

https://dirkvekemans.com/2018/12/13/harusmuze-178/

commentaar:

“toeval bestaat niet” is een losse flodder als uitspraak, je kan daar alle wegen mee uit en komt er nergens mee tot goede vragen.
om het uit het domein van de losse flodders te halen vervangen we het losgeslagen woord (dat in het rijtje staat van ‘liefde’, ‘kunst’, ‘taal’ en andere zodanig veel besproken ‘onderwerpen’ dat niemand nog kan zeggen dat hij of zij wel min of meer hetzelfde ermee bedoelt als jij eronder denkt te verstaan, want het begrip van die ‘onderwerpen krijgt vaak het karakter van een semantische leegte, een veld van afwezigheid van betekenis waarin alles dat vervelend is voor de rest van het betoog in verdwijnt, een zwart gat voor elke vorm van tegenspraak) vervangen we zulke woorden dus door ‘technische termen’.

we stellen dan, zo zeggen we binnen het protocol van de NKdeE dat de terminologie is van de Bewegingsleer, een protocol in, een afspraak dat term x altijd en immer beantwoordt aan dezelfde (weliswaar aanpasbare, moest dat nodig blijken) definitie.

dat is taaltechniek die ons in staat stelt om tenminste binnen het kader van een betoog/discussie/discours/onderhandeling zeker te zijn dat we het min of meer over hetzelfde hebben als we de term gebruiken.

eigenlijk is ‘programmeren’ niet veel meer dan dat: een taal performatief gebruiken op zulke wijze dat de betekenis niet anders kan zijn dan wat er afgesproken is, zodat (zelfs) een machine het kan uitvoeren.

een groot probleem met die taaltechnische ingreep (een techniek die al immens veel langer bestaat dan ‘onze’ informatica ) is dat die termen dan een ‘eigen leven’ gaan leiden en samen met andere termen samenclusteren en een ‘taaltje’ gaan vormen, een idioom dat je machtig moet zijn wil je kunnen/mogen meepraten.

op zich is dat idioom , dat jargon zoals in ‘het filosofische vakjargon’ geen fundamenteel probleem, ware het niet dat
1 .de bepalingen ervan onderwerp zijn van ideologische vectoren, krachten die zich een jargon willen toeëigenen met het verwezenlijken van bepaalde ideologieën tot doel
2.het vakjargon ook gebruikt wordt buiten het protocolair afgebakend vakgebied en daar vermengd wordt met ‘gewoon’ taalgebruik: in het Engels bijvoorbeeld is het woordje ‘language’ al totaal onbruikbaar geworden door het metaforisch gebruik ervan (met name door bepaalde sets die resultante zijn van functies als een ‘taal’ van die functies te gaan benoemen), maar slaat men bv. ook met graagte de termen ‘semantic’ en ‘ontology’ door mekaar daar die ook een informatica-betekenis verkregen hebben die in het geheel niet overeenstemmen met hun klassieke ‘filosofische’ betekenis waardoor er met namen binnen neo-rationalistische bijna-bewust (‘quasi-conscious’) een zwart gat van misverstand (‘un-awareness’) wordt opgespannen waar alle bezwaren tegen het evident ideologische programma worden ingejaagd: men doet alsof de taalproblemen die Wittgenstein, Derrida en Foucault op de tafel gooiden kan oplossen door er niet meer over te praten – het vakjargon vervangt dan de gewone taal om epistemologische kernproblemen van het betoog te verhullen, aan het zicht te onttrekken
3; het vakjargon gebezigd wordt om te verhullen dat men in feite niks te zeggen heeft maar toch boekskens en zichzelf wil verkopen

het is dus met het nodige voorbehoud dat ik hier, in deze tekstspleet van het sociale netwerkprogramma, toch het woord ‘contingentie’ voorstel ter vervanging van ‘toeval’ om daarmee te kunnen beweren dat contingentie enkel contingent kan zijn t.o.v. wat het niet is, maar dat wat niet contingent is enkel bestaat bij gratie van een voorafbestaand (a priori) gedacht begrip van ‘contingentie’ want iets kan immers enkel contingent zijn t.o.v. iets anders…

zo kom je nergens zal u zeggen, dus ok, ik keer terug op mijn stappen, geen probleem, ik wil heus niet moeilijk doen. Laat ons het terug over toeval hebben. Wat toevallig is valt er zomaar bij, het is een toe-val bij de val van wat noodzakelijk is, dat wat alleen maar zo kan gebeuren. Wat alleen maar zo kan gebeuren is dus onderhevig aan de causaliteit, oei shit nee dat mag niet, da’s ook weer zo’n term, opnieuw.
Wat noodzakelijk is beantwoordt aan de nood van de zaak: die zaak, dat ding is wat het is en heeft in zich een nood om zo te zijn zoals het is (en niet anders). Wat toevallig is beantwoordt niet aan enige noodzaak: het is los van alle dingen.

Het toeval zou dus een ding zijn dat los is van alle dingen. Hm, waar gaan we dat vinden?

Weet ge wat? volgens mij bestaat er niks, geen ding en zeker geen zijn van iets, laat staan een ‘noodzaak’ of een ‘toeval’. Dat zit allemaal in uw kopke en het doet serieus pijn daar ondertussen. En wat ik geleerd heb is dat de beste manier om u vrij te voelen, om dat gevoel bij uzelf op te wekken is om niks nodig te hebben, dus als ge dat wilt, u vrij voelen, dan kunt ge best geen ‘vrijheid’ willen want dan hebt ge dàt nodig è, dan is die ‘vrijheid’ uw noodzaak en hoez kunt ge nu tegoei gaan zwerven als ge constant met dat ‘doel’ in uw kopke rondloopt?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.