Harusmuze #289


// ‘ik heb nooit in de stad geloofd’ (a.k. rottiers)

289 – als het vergeten verziekt, sterf je van herinnering

hexagram 50 –  鼎 – DING – ‘het vat’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/24/harusmuze-159/

commentaar:

in de recursie van het rot is de toplaag van de rotresten ook meteen de toplaag van het begerenswaardige, waarna de dynamiek van de geperverteerde schoonheid inhaakt op de samenlevingsdynamiek die ook vanuit de primaire vervalimpuls die defensief op wederzijdse strijd, agressie en vernietiging is gericht waaronder de simulatie-dissimulatie wenteling van het altruisme , de liefde en de genegenheid aanvangt
en uitmondt in de brede zeestromen van het reeds gepercipieerde rot.

ik kan het bij gebrek aan degelijke kennis van de huidige verglijding in de cognitieve wetenschappen en als achterschrijverke, een nakomertje in de stinkende restplassen van het literaire meer (“‘Oed’ und leer das Meer” – T.S. Eliot, toen er nog wat meer was) enkel breed, vaag en hopeloos metaforisch-veralgemenend aanduiden in een soort amateuristisch, niet-gesponsord en nauwelijks (na-)gelezen vorm van pseudo-wetenschappelijke fictie, maar het geheugen, desalniettemin, lijkt daarbij als eerste functie het vergeten te hebben, het uitwissen van de sensitieve input: de waarheid-als-waarheid is immers niet te harden, je staart dan recht in de ogen van Medusa, om het nog maar ’s klassiek-fallisch en dus misogyn te stellen.

het geheugen is misschien wel de garbage collector van onze mentale ‘activiteit’, het bewustzijn waaraan we onderhevig zijn: als dat programma faalt raken we letterlijk bedolven onder onze eigen shit, ons bolwerk van Verbrugge wordt dan een soort Charleroi of een Tienen waar de vuilnisophaling al vijf jaar in staking is.

genadig als doodsteek is dan wellicht die ene opflitsende herinnering, van de eerste aanblik van het Gelaat, of die van het zonlicht dat gebroken door het raamglas veelkleurig danst op de plastieken darmpkens van ’t beademingsapparaat in de couveuse, een lichtflits die al’t verzameld rot in één epifanie van het kosmische verval belicht en kenbaar maakt, daar waar geen kennen of weten meer benodigd is zodat de oscillatie van leven en dood kan overgaan in ’t eentonig alarmerende van de flatline en alle strijd en tegenstrijdigheid vergaat in louter onverschilligheid…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.