Harusmuze #295


// natuurlandschap

295 – de abstractie abstraheert de fictie van het niets

hexagram 45  萃 – CUI -‘bijeen’

Lees over het Harusmuzeprogramma

Bekijk alle Harusmuzes

input:

https://dirkvekemans.com/2018/11/18/harusmuze-153/

commentaar:

Abstractie is het inductieve proces van het weglaten van alle niet-essentiële informatie en secundaire aspecten en vervolgens generaliseren om zo de meer fundamentele structuren zichtbaar te maken‘. zo staat het in Wikipedia.

joa.

abstractie is eerst en vooral al een recursieve beweging die in een redeneerproces kan worden aangewend. de beweging van de abstractie begint in het zintuiglijke, in het waarnemen zelf al en gaat vooraf aan elke vorm van ‘hoger’ bewustzijn (het ‘hogere’ zal later in een meer efficiënt kennis-theoretisch opzicht, een richtingloze degradatie blijken te zijn).

wij horen, zien, voelen, proeven en ruiken in eerste instantie onszelf.
gehoor: hartslag, ademhaling, stem
zien: de limieten van lichtgevoeligheid van onze ogen, de deficiënties van de cornea en de iris, onze eigen fotoonproductie(?)
voelen: onze huid, spieren, organen
proeven: onze saliva, ons bloed, zweet en tranen
ruiken: onze eigen lijfgeur

om het andere waar te nemen dient onze waarneming een fictief nulpunt aan te maken dat samenvalt met statistisch gemiddelde van de sensorische input van onze lichamen.

wij abstraheren onszelf in het waarnemen tot het niets dat wij dan zijn, de ‘niet-essentiële informatie’: het gemeenschappelijke in de datastroom wordt geschrapt.

een beetje zoals een hoofdtelefoon met ingebouwde micro het omgevingsgeluid ‘wegfiltert’ uit het signaal: eigenlijk legt het de data van de omgeving als negatieve mal ‘in’ de frequenties van de input en versterkt alles daarrond, zodat de input in het omgevingsgeluid wordt ingebed.

de abstractie in de waarneming naar buiten toe is daarom in eerste instantie een uitbreiding van dat ‘niets’ van het zelf naar buiten, een projectie van het eigen niets.

het Buiten vernietst ons, wij vernieten het Buiten. zo staan binnen en buiten in een bewogen, wederzijds bepalend Agambiet, een tweepolige oscillatie

de eerste abstractie betreft hierbij het niet-nietszijn van het buiten een ontologisering van het buiten tot een kenbaarheid, een ding.

we zien de dingen in hun zijn op basis van de fictie van ons eigen ‘niets’ en dan begint het bewuste zien;
we horen de dingen in hun hoorbaarheid op basis van het verzwijgen van onszelf en dan begint het bewuste horen;
we voelen de dingen in hun tastbaarheid door het negeren van het voelen van onszelf en dan begint het bewuste tasten;
we proeven de dingen in hun smaak door het negeren van het proeven van onszelf;
we ruiken de dingen in hun geur door het negeren van de eigen geur.

ik zeg het zo maar effen om aan te tonen in hoeverre deze commentaar al niet een verrotting is van de bekende soetra’s.

wat er ondertussen ‘bijgekomen’ is, de toegenomen complexiteit, is enkel meer en meer ontologische Brol, laag na laag van Zijnsrot, idealistische fixaties en fictionaliseringen die rond die ene fictie van het Zijn en het Niet-zijn worden uitgesmeerd als suiker rond de fallus van een suikerspinnenstokje…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.