LAIS XXVIII

Het eiland slinkt en zinkt: de vloed komt op,
grijze meeuwen plonzen dood en de zee
is zomp en slop, de stank vult de kop
met alg en rot, een menigte zingt mee
met meeuwen krijsend eigen stervenswee.
Riolen gapen, geheel en al  bevrijd
van lust en energie en wijd en zijd
de stilte staat gebenedijd tot zij
verschijnt en wonderlijk haar hand de tijd
van nijd verdrijft. Hier liefde straalt weer blij.

inputtekst (2010)


dv 2019 – AR van LAIS XXVIII

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.