Harusmuze #312


// het ene wil veranderen

312 – het verandert maar het veranderen verandert niets

hexagram 5 – XU – ‘wachten’

input

https://dirkvekemans.com/2018/10/31/harusmuze-136/

commentaar

in de verandering is de verandering onleesbaar: het ene is nog niet het andere, het andere is niet meer het ene. en zelfs al gaat het andere op het ene lijken, het zal nooit hetzelfde zijn, want het ene is niet meer waar nu het andere is.

maar al dat zijn verwart nodeloos wat er gebeurt in de verandering: in de verandering wordt niet het ene dat-iets-was het andere dat-nog-niet-is, er is niets, er bestaat niet iets dat er verandert in de verandering.

de verandering is een gebeuren rond een keerpunt dat een verschuiven is van de duiding waarrond het veranderen zichtbaar wordt voor wie het veranderen waarneemt.

daardoor kan ook geen enkele verandering exact worden aangeduid: de grens is altijd overgang, de overgang is bij nader toezien nooit een lijn maar steevast veld waarin de overgang een overgaan is van het ene in het andere, de recursie dus van de verandering.

is de dood van alles het einde? is een zwart gat de vernietiging van alles wat wij kennen? als alles wat wij kennen, niet het Zijn is en de fictie van de Dingen maar een gebeuren, dan is het zwarte gat misschien de overgang van het gebeuren dat wij menen te kennen en te zien tot het gebeuren dat ons ongekend is en vaneigens ongezien.

als de kosmos zo bezaaid is met verandering die wij niet begrijpen en de sterren eeuwig toch voor ons te fonkelen staan, waartoe dan nog onze angst om dit leven te verlaten daar het bekende leven toch in ’t ongekende ooit moet overgaan?

het nut van angst is ondoorgrondelijk en vanzelfsprekend: wij dienen hier met kracht en liefde dit leven te bewaken en met de macht van moed het zwart tot deemoed en de harde nacht tot zachte dag vermaken en daarbij steevast aan het enge van het ik verzaken om voor iedereen een weidser wij te maken.

en wie dan nog waarom vraagt, die zeggen wij ‘het zal u leren’.

scève

Pictura of Scève, Maurice: Délie (1544): FUYANT PEINE TRAVAIL ME SUYT.
FUYANT PEINE TRAVAIL ME SUYT.

Que je m’ennuye en la certaineté
Sur l’incertain d’un tel facheux suspend!
Voire trop plus, qu’en la soubdaineté,
Ou le hazard de tout mon bien depent.
Mais que me vault si le Coeur se repent?
Regret du temps prodiguement usé
L’oppresse plus que cest espoir rusé
Qui le molesté [=] , & a fin le poursuyt.
Bref quand j’ay bien de moymesme abusé,
Je fuis la peine, & le travail me suyt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.