Harusmuze #318

// het keerpunt zakt in het keren en wordt een ontbreken, begin van ontspruiten 

318 – (bewust)zijn compenseert gebrek aan gebeuren

hexagram 30 –    (lí) – “Stralen”

input

https://dirkvekemans.com/2018/10/25/harusmuze-130/

commentaar

het is volop lente dus de Harusmuze is weer verrassend zeker van haar stuk. wat wij ‘bewustzijn’ noemen, zo begint ze, is geen bewust zijn maar een gebeuren waarvan de existentie niet gesteld kan worden omdat elke vorm van ‘existentie’ louter een linguistische lus is, een loopje dat we nemen met het gebeuren: elk zijn valt bij de gedachte in de gedachte weg en ermee samen, er is geen grond voor het zijn, dus ook niet voor het ‘bewust zijn’ laat staan voor het ‘Zijn’ dat van het ‘Alles’ oorsprong zou zijn.

het besef daarvan zadelt ons op met het rottende lijk van god, een zijnskanker die al sinds Parmenides elke oncologische verbeelding tart.

het gebeuren dat wij dus ‘bewustzijn’ plegen te noemen is een kolken in een kolken, zo pogen wij de beweging dan taalkundig op te roepen in de breinen van onze schaarse lezertjes, die met hunne blinkende knietjes maar ook die met de treurende oogjes.
het kolkende en bij lenteweer vrij onstuimige gebeuren dat des mensen is, is afhankelijk in haar intensiteit van de geboden inputs, en daar waar angst of ontzetting of gewoon kalmte, contemplatie of vertraging van de lichamelijke functies plaatsvindt in de mens lijkt het ons fel toe dat er slechts ‘bewustzijn’ is, iets hogers waaraan wij deel hebben, of naartoe vluchten in de weg van de angst naar het Zijn.

in beide gevallen evenwel is het ontspruiten van de kiemen van het Zijn die meteen al met de groengrijzige algen van de Nijd en het Spijt hoog oplaaien in de leegte hetzij in het midden van onze Angst, hetzij in de sereniteit van onze bezinning geheel en al onafwendbaar indien wij er niet in slagen om onze gedachten algeheel te laten verstenen, want enkel een steen heeft niet die behoefte aan compensatie voor een gebrek aan gebeuren daar de steen nog met het gebeuren zelf kan samenvallen, en dus nog niet in dergelijke mate onderhavig is aan de onstuitbare wetten van het Rot.

scève

Jà tout haultain en moy je me paonnois
De ce, qu’Ammour l’avoit peu inciter:
Mais seurement (a ce, que je congnois)
Quand il me vint du bien feliciter,
Et la promesse au long me reciter, 
Il me servit d’un tresfaulx Truchement.
Que diray donc de cest abouchement,
Que Lygurie, & Provence, & Venisse
Ont veu (en vain) assembler richement
Espaigne, France, & Italie, a Nice?

paonnois: letterlijk: ‘mij verpauwde’, pochen, zich sterk maken in

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.