nergens kan ik heen


’s avonds valt al vroeg het licht uit. ik
praat met depanneurs die van bedrading
alles weten. geroezemoes, cafégeraas.

dronken slaat mijn vuist door een muur
van bordkarton en in het gat zoek ik
contact met moeder aarde. niets heb ik

in handen, geen dame stelt mijn grap
op prijs, geen kus verschaft mij zekerheid:
ik hang te rotten in mijn eigen naam.

op straat kom ik weer dichter bij wat telt:
de maan die mij als man verzwijgt. nergens
kan ik heen om van mijzelf verlost te zijn.

inputtekst (1992):

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.