Harusmuze #333


// een lijn is een woord

333 – voor de verwaarloosbare afwijking is het belang van de regel volkomen verwaarloosbaar

hexagram 54 歸妹 – guī mèi – “Het Huwende Meisje”

input

https://dirkvekemans.com/2018/10/10/harusmuze-115/

commentaar

om de objectiviteit van de waarneming te redden ressorteert men, zo merken wij, nogal wel ’s tot de algehele dehumanisering van het perspectief, de rol, de positie, eender welke kwaliteit van de ‘waarnemer’.
een ‘waarnemer’ kan dan een potlood zijn ten opzichte waarvan de hand van de spreker beweegt [neemt een Rovelli pose aan]
maar in die opstelling is men dan nooit erg consequent want aja voor een potlood mag de spreker nog uren blijven kwebbelen over ‘snelheid’ en ‘lijnen’ en watalniet.
welke betekenis heeft dan nog de vaststelling dat ‘iets’ zich enkel in bepaalde spectra ‘gedraagt’ als een ‘kwantumoppervlak’ als de definitie van een kwantumoppervlak een vergelijking blijkt te zijn die opgebouwd is uit ons begrip van 1 tot zover de stijgende massa van het kleiner wordende deeltje dat we hypothetisch opdelen zolang de cijfers toelaten dat er nog licht ontsnapt aan het hypothetische deeltje?
het is discrete (korrelig), maar korrelig voor wie? en zijn die hypothetische deeltjes daadwerkelijk bouwstenen, is er een tijdsverloop nodig die dergelijke deeltjes doet ‘samenkomen’ tot hun huidige staat? is die tijdsduur groter of kleiner dan 14 miljard jaar? t.o.v. welke ‘waarnemer’?
op een bepaald punt gaat ge toch het zijn van uw dingen moeten opgeven, of doet men dat al, maar is het enkel daar belangrijk en evident en niet meer als er in de ‘echte’ wereld mensen sterven omdat andere mensen hun dingen willen hebben omdat zij zo belangrijk ‘zijn’?
’t zal aan mij liggen. of aan mijn Harusmuzeke. ze wil trouwen vandaag, blijkbaar. wat is dat ‘trouwen’, voor imaginair orakel?

scève

Courantz les jours a declination
Phoebus s’eschauffe en l’ardent Canicule.
Plus croist en moy mon inflammation,
Quand plus de moy ma vie se recule.
Et jà (de loing,) courbe viellesse accule
Celle verdeur, que je senty novelle.
Ce neantmoins tousjours se renovelle
Le mal, qui vient ma playe reunir.
Ainsi (ô sort) l’esproeuve nous revelle
Amour povoir les plus vieulx rejeunir.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.