Harusmuze #382


22B34

382 – als het jou stoort, zet dan jouw het af

hexagram 31 (xián), “Verenigen”

input

https://dirkvekemans.com/2018/08/22/harusmuze-66/

commentaar

onze ergernis lijkt soms onoplosbaar door in te grijpen in de omgeving die de ergernis veroorzaakt. de verwijderde ‘oorzaak’ wordt dan ogenblikkelijk ingevuld door een variant op wat je verwijderde. je blijft je maar ergeren, je vindt geen rust. hoe kan dat?

wel, ‘het’ dat jou stoort bestaat immers niet, ‘het’ is enkel de semantische leegte van het gebrek, de nood waar je geen woorden voor vindt. het irritante neemt plaats waar het zich kan nestelen, waar het bij uitstek irritant kan zijn, dus pal in de blokkade in je hoofd, daar net waar je niet omheen kan, dus net die plek die je heel de tijd met je bewuste gedachten probeert te ontkennen.

het stoort jou niet maar wat er gebeurt waar ‘het’ niet mag/kan zijn is daarvan de invulling. het gebeuren vult nu eenmaal altijd probleemloos alle gaten in de zijnsfictie in, aja, ‘echt’ hoeft het niet te zijn, als het maar ‘is’ wat het ‘is’. wat wij ‘essentie’ noemen is au fond niet meer dan amorfe intensiteit, tijdelijke belangrijkheid.

“nee ik mis mijn kind niet het is die vervloekte kakmuziek bij de buren”.

als je jezelf van dat soort opwellende ergernis wil bevrijden, dien je eerst de eigen noden te erkennen. als dat niet werkt, kan je maar beter ’s gaan praten met die buren.

algemener: ergernis heeft een signaalfunctie, maar vaak wijst ze weg van de ware oorzaak naar iets dat buiten onze controle ligt. het zeuren over de ergernis is dan een vraag om bevestiging van de aangemaakte ontkenning van het eigen probleem. zeuren is zo succesvol omdat iedereen van de onzekerheid omtrent de eigen fabeltjes af wil, het is dus een win-win situatie in het negatieve veld, en de gedroomde ingangspoort voor andere nijdigheden.

scève

L’heureux sejour, que derriere je laisse,
Me vient toute heure, & tousjours au devant.
Que dy je vient? mais fuyt, & si ne cesse
De se monstrer peu a peu s’eslevant.
Plus pas a pas j’esloingne le Levant,
Pour le Ponent de plus près approcher:
Plus m’est advis de le povoir toucher,
Ou que soubdain je m’y pourroys bien rendre.
Mais quand je suis, ou je l’ay peu marcher,
Haulsant les yeulx, je le voy loing s’estendre.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.