duister


hier. Het duister met haar kleffe armen slaat de kleffe armen
om en daar is het. Het schuiven schokt, het is discreet, er zit
staccato in het rot. Niet? Er tokkelt iets van nu op de al te fel
gespannen snaren van de tijd. Het braakt er. Het er braakt.

Giraffen schuren hun hals in een donkergroene wals. Krak. Het
knipt letters warmte uit haar lach. Maanklomp rest, kilte. Het
schuift de ladder uit tot hoog boven de daken. Bleek licht vervalt
ook daar maar hier kan het misschien nog aan een einde raken.

Alle vormen glijden nu in vormen weg en takken trekken takken
uit hun slierten wak gebladerte. Wortels duwen grond op de grond,
de kraaien pikken wormen alsof er niet meer bestond. Het? Het

weet niet waar jij bent. Het is jouw naam vergeten. Het gilt. Tril je
niet waar het de handen heeft gelegd? Jij was het lijf, het goud, wereld
die het voor haar had opgebouwd. Kom het nu dus maar halen

inputtekst (uit ‘101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze’)

dv 2019 – AR van duister – A4
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.