Harusmuze #386


22B1

386 – de waarheid toont maar lenigt geen noden

hexagram 14 – 大有 (dà yǒu) – “Groot Hebben”

input

https://dirkvekemans.com/2018/08/18/harusmuze-62/

commentaar

als we Sextus Empiricus mogen geloven begint Herakleitos zijn betoog met een boutade over de dubbele onwil van de mensen om met het ware te doen wat men ermee zou moeten doen: men begrijpt het niet, zelfs al legt men klaar en duidelijk uit hoe het zit en als men het dan toch begrijpt en wakker is, slaapt men wakker zijnde gewoon voort: men handelt niet naar de gewonnen inzichten.

joa, daar zit veel waarheid in è, kijk naar ons.
nu, belangrijk in verband met de waarheid is misschien toch ook gewoon dat niemand er zit op te wachten, en dat wie de waarheid spreekt wellicht hetzelfde lot te wachten staat als H. zelf, namelijk millenia lang onder de mat geveegd worden, gehoond en wegbekritikasterd.
alleen de waarheidsminnaar heeft immers de waarheid nodig, voor de rest van de mensheid is het meestal maar een lomp iets, een ‘inconveniency’ zoals de klimaatwijziging voor Trump en andere Triestigaards.

en pas dan kunnen we H’s waarheid over de waarheid gebruiken, want als we inzien dat de waarheid geen noden lenigt, maar ons wel tonen kan waar de bestaande noden optreden, dan kunnen we werk maken van het lenigen van die noden tenminste, zodat we voor de noodlijdenden ruimte voor de waarheid maken, zodat ze die niet enkel kunnen begrijpen, maar ook willen begrijpen en in staat zijn om ernaar te handelen.

aldus begint het verkondigen van de vaak erg theoretische waarheid altijd met het zeer praktische en concrete helpen van de ander. want het verkondigen zonder die praktische moeite helpt enkel uzelf in uw nood om iets te zeggen te hebben, en daar heeft niemand een boodschap aan.

waarmee ik op mijn beurt mijzelf tegenspreek, maar ik mag dat omdat mijn programma het mij gebiedt omdat de Harusmuze ons nu effen wou duidelijk maken dat we de waarheidsproductie en de uitwas van de waarheid nooit zomaar aan de individuen mogen overlaten, want die individuen geraken op zichzelf nooit uit de vicieuze cirkel van de betekenis waaraan de waarheid ontsnapt als een aal aan een breedmazig net, of beter misschien: als een wolk aan een wolkenkrabber…

scève

Quand Apollo apres l’Aulbe vermeille
Poulse le bout de ses rayons dorez,
Semble a mon oeil, qui lors point ne sommeille,
Veoir les cheveulx, de ce Monde adorez,
Qui par leurs noudz de mes mortz decorez
M’ont a ce joug jusqu’a ma fin conduyct.
Et quand apres a plaine face il luyt,
Il m’est advis, que je voy clerement,
Les yeulx, desquelz la clarté tant me nuyt,
Qu’elle esblouyt ma veue entierement.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.