LAIS XXXVIII

voor a.c.

In rimpels op het donk’re vlak verzonk
in een spiraal en elegante zin
het maansatijn, dat waterzuchten dronk,
en broos: het was de wilde roos te min.
Het kelkdiep lonkte nog met naakte zin,
vingers in vingers roerden òm het goud,
adem omademde de adem oud,
prehumane hunker huisde in de keel:
ontpopt zij sloeg satijnen vleugels koud
in vlammenstreling zwart rondom ’t geheel.

inputtekst (2011)

dv 2019 – AR van LAIS XXXVIII

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.