LAIS XLII

Het is avond. De lucht is van satijn.
’t Geheugen streelt haar schouders, en haar huid,
onthouden in het kleed van hun geheim,
glijdt weg onder de zoenen en het sluit
haar adem in zijn adem op, en uit.
Dan, er is een siddering en zij verkilt
en in een treurnis ligt het gans verstild.
Ongrijpbaar hier staat d’ irreële stand
van het moment, voor niets in duur verspild.
Met niets of nergens nog houdt het verband.

inputtekst (2011)

dv 2019 – AR van LAIS XLII

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.