Harusmuze #403

22B7

403 – niet de mens maar de kosmos draagt het Rot

hexagram 14 –  大有 (dà yǒu) – “Groot Hebben”

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/08/02/harusmuze-45-reconstructie/

commentaar

in de eindeloze recursies van het gebeuren is de mens omschrijfbaar als de obligate parasiet van de aarde, een functioneel onderdeel van het zonnestelsel. het eigenlijke gastheerschap zonder hetwelk de mens niet kan bestaan, is dus eigenlijk een zonnestelsel, de mens kan zich in theorie net zo goed op Mars nestelen, wat een dezer wellicht onze tijdelijke ‘redding’ zal worden.

de mens is, ondanks de vele misvattingen daaromtrent, dus niet de verspreider van de ontologische infectie, de mens is de ontologische infectie in de uiterst kwaadaardige mutatie van het binair, bipolair reflexief bewustzijn.

het is de grote humane tragedie dat dit besef pas tot ons kon doordringen op het ogenblik dat we als virus quasi redundant geworden zijn: in een typerende degeneratief fiasco, een bruusk catastrofaal verval zijn we zelf voedsel geworden voor de verdere mutatie die zich geheel buiten onze controle verderzet.

men behoedde zich ervoor om de vele referenties naar het Rot in onze Bewegingsleer te willen lezen als verwijzende naar enig moreel of cultureel verval in onze ‘gelederen’.
dat soort ridicuul retorisch discours hoort eerder thuis in de cathecheseboekskens van (extreem-)rechtse populisten die van de ontreddering ten gevolge de teloorgang van de Westerse Fallische Zijnsorde willen misbruiken om zichzelf een belang toe te kennen dat behoorlijk koddig oogt, gezien de mollig roze onbevangenheid van hun intellectuele roze babybilletjes.
die mensen zijn binnen hun eigen rangen nog niet zindelijk, vanuit zulk een positie is enig appel aan vergane ethische grandeur (of het gepoch om hun restauratie daarvan) wel bijzonder hilarisch te noemen.

neen, bij het pus in de poes van Libitina, de ethische instorting van de Westerse Fallocratie is een secundair effect van het feit dat we als soort, als mutatie al honderden jaren over ons hoogtepunt heen zijn, dat we onze degeneratieve ‘taak’ volbracht hebben.

ken uw recursies! de Verlichting was de recursie van de goddelijke Zijnsorde in onze uitvoering daarvan, een vrij krachteloze vorm van rot in het Rot dus, een postrot, om het zo te zeggen, of effenaf in het door deze geallieerde knurften toch zo geliefde Vlaamsch: ne prot in het Rot.

scève

Tout le jour meurs voyant celle presente,
Qui m’est de soy meurdryerement benigne.
Toute nuict j’ars la desirant absente,
Et si me sens a la revoir indigne,
Comme ainsi soit que pour ma Libytine
Me fut esleue, & non pour ma plaisance.
Et mesmement que la molle nuisance
De cest Archier superbement haultain
Me rend tousjours par mon insuffisance
D’elle doubteux, & de moy incertain.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.