LAIS XLIV

Wij lopen slaafs gevangen in een lus
en ’t lopen loopt in ’t lopen uit op rot
en elke draai herhaalt gewoon de kus
die ooit een zieke afgezant van god
zichzelf de mond opdrukte als gebod.
  Ongenadig haalt de tijd de banden aan:
wij zien de cirkel zwart al om ons staan.
Er is geen uit, we kunnen er niet in.
Wij zijn de noodzaak ook van ons vergaan:
elk lot wil oorzaak zijn van een begin.

inputtekst (2011)

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.