LAIS L

Het is er nacht. De treinen strompelen
naar hun eindbestemming en in het raam
staat in brokken zwart te verschrompelen:
dit land, de leegte van dit land, de naam
(uit de lijsten die met het minste faam).
  Je kan geen doel benoemen waar het gaat:
’t jaagt op tekens van een verleden daad
die het geen toekomst aan dit heden haakt.
Het lijf is huid, genaaid met garendraad,
rond een relict dat niet meer verder raakt.

inputtekst (2011)

dv 2019 – A.L. van LAIS L

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.