LAIS LXIX


Het droomde vannacht als was het nu daar.
Het golfde als zee en zij was het strand
waar het licht aanspoelde, brak uit elkaar
en elke straal kronkelde op het land,
schitterde blij bij haar te zijn aanbeland.
Maar nu is er zijn zonder verlangen
waar het niets met het niets wordt omhangen.
Het tellen van niets herinnert zich toch
en klagend dan het breekt met gezangen
klankbodems open met licht erin nog.

invoertekst (2011)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS LXIX

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.