LAIS LXXI


Het leeft zich uit in oude godentaal.
De handen gebieden, ’t lijf plooit gedwee:
waar armen ontbreken wordt zij een staal
van gesmolten pakijs,  vuur maakt weer zee,
vereisten doel, en golven delen mee.
Het leest en schraapt zich het merg uit het bot:
het werd te laat zichzelf, het proeft het rot.
Maar dan vreet het land, bijt woest fjorden uit,
bij elke beet steen rilt het van genot.
Op naakte stranden spuwt het zich uit.

invoertekst (2011)

dv 2019 – asemische lezing van LAIS LXXI – A6

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.