LAIS LXXII

LAIS gebeurt, levend licht van ’t leven
zoals het donker aarde in zich draagt.
Haar glans is ons als stralen gegeven
dat door de mens tot liefde wordt vertraagd.
Lijf na lijf het heeft haar uitgedaagd,
maar slechts zichzelf ter dood in tijd gezet.
’t Ligt dan ontdaan van haar, alleen in bed,
verdaagd tot lijk dat met zijn wezen vecht.
  Zo sterft LAIS hier telkens weer, met
takken van nijd door ’t rottend zijn gevlecht.

invoertekst (2011)

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.