Harusmuze #451


22b14a

451 – als de bestemming het denken bepaalt, loopt het denken vast

hexigram 44 – 姤  (gòu) – ‘Paren’

invoer

https://dirkvekemans.com/2018/11/19/harusmuze-154/

commentaar

als je een oplossing zoekt voor een probleem helpt het niet echt als je voortdurend denkt aan het probleem en hoe je het in hemelsnaam zou kunnen oplossen: je beperkt je denken zo tot het denken van een oplossing die er niet is.
hetzelfde fenomeen, gedachten die zich doodstaren in de leegte, doet zich voor op een ander recursieniveau, waarmee iedereen vertrouwd zal zijn: het je proberen herinneren van een naam waar je maar niet kan opkomen. je moet dan ff aan wat anders denken en ‘dan komt het wel’.
het denken is het meest creatief, het vernieuwt en verjongt zichzelf het meeste als je het ‘laat gebeuren’, dus als je de intentionaliteit, de bestemming van het denken achterwege laat, effen ‘vergeet’ dan ‘lukt’ het beter. filosofienerds kunnen hierbij ook aan het scheefkijken naar de waarheid van Zizeck denken, en wetenschappers aan soortgelijke anekdotiek die op conferenties bon ton zijn ‘hoe het grote genie X op de befaamde ontdekking Y kwam…’

dit is in het algemeen zo, zegt nu de Harusmuze, het is een regel die geldt voor het humane denken tout court. vandaar ook dat in de input van deze sessie gesteld werd dat de mens vastloopt in zijn eigen geschiedenis, en dat dat proces analoog is aan hoe een muur valt. ik vermoed dat ze daarmee bedoelt dat we ons het vastlopen van het denken kunnen voorstellen als een entropische degeneratie, dus als de mens vastloopt in zijn eigen geschiedenis is het dat wij in de door ons gecreëerde complexiteit ten onder gaan omdat elke ‘oplossing’ voor de stijgende complexiteit van de ‘problemen’ altijd in een of andere stap onze ondergang impliceert: de problemen zijn enkel onnoemelijk complex voor ons, bekeken vanuit ons standpunt, gedacht met de bestemming van het overleven van onze soort. doe die bestemming weg en er is hoegenaamd niks aan de hand. dan is het gewoon ergens een muur die uiteindelijk wel moet instorten, de onvermijdelijke ondergang van alles.

de wereld willen redden is daarbij een begrijpelijk psychose, maar Haldol gaat niet helpen daartegen, vermoedelijk. ewa meer gaan wandelen in de volle natuur van onze bruisende voorsteden met hun alom tomeloos opschietende jobs jobs jobs kan misschien enig soelaas brengen. leren genieten van de ondergang is ook een optie, want leven is nu eenmaal ook altijd een zeer langzame vorm van sterven.

bleek

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.