LAIS LXXXV

In ’t eigen beeld ziet het de ondergang
bewegen als verlangen naar de dood.
De stilte sneeuwt een wonderlijke zang,
stuift, dwarrelt dicht ’t gebrek en ook de nood.
Mist beparelt leegte, hoop zinkt als lood
en handen kneden rust in de handen.
De aarde onttrekt zich aan de landen
en zeeën ruisen als een vallend kleed.
Gehavend licht verbrijzelt de stranden,
glans wordt donk’re gloed, zacht zwart op het leed.

invoertekst (2012)

dv 2019 – asemische lezing van LAISLXXXV

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.